Bijzonder Bloemetje

Het bijzonder bloemetje, aangeboden door Bloemboetiek Nicole, werd deze keer uitgereikt aan Anne-Marie Volleberg. Anne-Marie werkt op de ic en heeft in deze coronatijd een zware taak. Eerder heeft ze de overstap gemaakt van de ic naar de OK, maar nu er vele extra handen nodig zijn op de ic, is ze daar weer terug aan het werk.

 

De zorg heeft het ontzettend zwaar en op mensen zoals Anne-Marie mogen we dan ook ontzettend trots zijn. De betekenis van haar werk en dat van haar collega’s is van onschatbare waarde. Het bloemetje is uitgereikt aan Anne-Marie, maar staat symbool voor iedereen die in de zorg werkt, voor iedereen die zich een slag in de rondte werkt om deze crisis tot een goed einde te brengen, voor zover dit binnen hun macht ligt. Ze zegt zelf: “Er zijn nog zoveel andere zorgtoppers, waaronder collega’s van onze ic. Ik kom iedere keer bij een golf helpen, maar zij doen dit al ruim een jaar continu.” Het spandoek aan de gevel van Carmo Electronics verwoordt het dan ook perfect: Zorgpersoneel… helden!

 

Ken jij ook iemand die een bijzonder bloemetje verdient? Mail naar redactie@onsbrandevoort.com en vertel ons wie dat bloemetje verdient en waarom!

Qrabbl talentlessen op OBS Brandevoort

Het lerarentekort is al jaren een groeiend probleem. Bij ziekte of verlof van een leerkracht, is het steeds moeilijker om een invaller voor de groep te vinden. Qrabbl biedt scholen hiervoor een oplossing, in de vorm van workshops, gegeven door diverse professionals. Maar Qrabbl biedt meer dan vervangers. De workshops vormen een creatieve aanvulling op het lesprogramma.

 

OBS Brandevoort werkt sinds dit schooljaar nauw samen met Qrabbl. Hoewel de school dankzij de vervangerspoule en de flexibiliteit van de eigen leerkrachten de groepsbezetting vrijwel altijd rond krijgt, is de druk van het lerarentekort goed voelbaar. De extra mogelijkheden die Qrabbl biedt, door de inzet van hun creatieve professionals, biedt een welkome aanvulling. Als vervanging van een leerkracht, maar ook als aanvulling, om het onderwijs nog aantrekkelijker te maken. OBS Brandevoort is als Brainportschool niet alleen gericht op onderwijs in rekenen, taal en spelling, maar ook op het ontdekken van eigen talenten en het ontwikkelen van een breed scala aan vaardigheden. En ook daar sluiten de workshops van Qrabbl goed bij aan.

 

Qrabbl talentles
Hoe ziet zo’n Qrabbl workshop er uit? Het aanbod is heel divers. Vanuit hun eigen beroep of talent, bieden de professionals van Qrabbl verschillende lesprogramma’s aan, bijvoorbeeld op het gebied van wetenschap en techniek, programmeren, tekenen, muziek, theater, dans, sport of persoonlijke ontwikkeling. De kinderen ontdekken in de workshops nieuwe talenten, maar werken ook aan sociale, communicatieve en creatieve vaardigheden.

 

Qrabbelaar Bram is zelf sportdocent en wil vooral kinderen stimuleren om meer te bewegen. Zijn workshop longboarden is meer dan alleen lekker buiten spelen. De kinderen ontwikkelen hun motorische vaardigheden en leren balans houden. Maar omdat zij elkaars hulp nodig hebben op de longboard, worden ook hun sociale vaardigheden aangesproken.
De groepen 8 van OBS Brandevoort zijn onlangs begonnen met de voorbereidingen van de eindmusical. Zij worden daarbij ondersteund door Anne van Qrabbl. Anne is een creatieve en expressieve actrice die haar passie graag wil overbrengen op kinderen. In haar workshop gaan de kinderen zelf acteren, zingen en dansen. Met haar enthousiasme weet ze iedereen te stimuleren om actief mee te doen. En met haar ervaring als regisseur geeft ze de klas gerichte ondersteuning in de voorbereiding van hun eigen eindmusical.

 

 

Marjo werkte, voordat ze voor Qrabbl aan de slag ging, als docent aardrijkskunde. In haar workshop voor de onderbouw, gaat ze kijken naar de natuur om hen heen. Hoe ziet het landschap er hier uit en is dat anders rond de evenaar? Waar komen die verschillen door? Vanuit nieuwsgierigheid laat ze kinderen nadenken over de verschillende landschappen waaruit de wereld is opgebouwd. Als Marjo een workshop in de bovenbouw geeft, leert ze de kinderen programmeren vanuit de programmeertaal Scratch. Of zij koppelt een rekenles over vormen aan een programmeeractiviteit met Minecraft.

 

OBS Brandevoort kijkt in overleg met Qrabbl welke workshops het beste aansluiten bij de behoeften van de groepen. Onlangs werden de Tech Labs van OBS Brandevoort aangevuld met de greenscreenboxen: kleine groene schermen waarmee kinderen zelf een filmpje maken met behulp van de green screen technologie. Ria van Qrabbl ging aan de slag om een lesprogramma op maat samen te stellen, gebruikmakend van de greenscreenboxen van de school. In juni komt zij in diverse middenbouwgroepen een workshop geven met de green screens.

 

OBS Brandevoort is blij met de samenwerking. “Op deze manier hebben wij extra mogelijkheden voor ziektevervanging,” aldus directeur Joris Dekker. “En de workshops vormen een passende aanvulling op ons Brainport onderwijs.”

Innovatieve, duurzame én betaalbare woningen bereiken hoogste punt

Eerste woningen in slimste wijk in Helmond: om te testen en van te leren

 

Goed nieuws: het hoogste punt van de CASA-woningen is al bereikt. De bouw gaat razendsnel en de contouren van de woningen zijn zichtbaar. Alle innovatieve installaties die in de kern van de woningen verwerkt zijn, kun je nu zien. Ze zijn nog net niet weggewerkt achter wanden. Over enkele dagen ziet het er weer anders uit als de gevels zijn geplaatst.

 

In december 2020 zijn Team CASA, woningcorporatie Woonbedrijf en het Eindhovens bouwbedrijf Hurks gestart met de bouw van CASA 1.0. Deze innovatieve, duurzame en betaalbare huurwoningen zijn de eerste in Brainport Smart District (BSD) in Helmond, de slimste wijk ter wereld. CASA 1.0 bestaat uit in totaal 3 betaalbare sociale huurwoningen: een appartement met 1 slaapkamer en 2 studio’s. De woningen zijn zeer duurzaam, hiervoor worden nieuwe innovaties en technologieën gebruikt die bedacht zijn door de TU/e studenten van Team CASA. In juni 2021 zullen de woningen klaar zijn.

 

CASA staat voor Comfortable, Affordable, Sustainable, Alternative. Het doel is om een comfortabel, betaalbaar en duurzaam alternatief voor sociale huurwoningen te bouwen. Dit idee kwam van Antoine Post, student Natuurkunde aan de TU/e en manager van Team CASA. Hij hoorde veel over duurzame ontwikkelingen, maar zag dat niet terug in doorsnee woningen. Hij had ideeën over het ontwerpen van een duurzame woning en vond andere studenten die graag aansloten. Zo hebben ze CASA 1.0 vormgegeven en brachten de plannen samen met Hurks tot een uitvoeringsgereed ontwerp.

 

Beter dan een nul-op-de-meter huis
De studenten ontwierpen niet alleen een nul-op-de-meter huis, maar gaan een stap verder. Nulwoningen zorgen namelijk voor een piekbelasting op het net, met veel overtollige energie in de zomer en een tekort in de winter. Daarom komt er een grote watertank, die het teveel aan energie in de zomer opslaat voor gebruik in de winter. De energie voor de woning komt uit een energiedak, die een zonnepaneel en zonneboiler combineert en daardoor zowel elektriciteit als warmte genereert.

 

Het elektrisch netwerk in de woning bestaat uit een combinatie van gelijkstroom (DC) en wisselstroom (AC) en voorkomt daarmee verspilling bij de omzetting. Ook de waterhuishouding is bijzonder: hemelwater wordt opgevangen om het toilet door te spoelen. In de keuze voor bouwmaterialen en het bouwproces zelf streeft Team CASA ook naar duurzame oplossingen. Zo bestaat de woning uit modulaire eenheden, die bij montage geen lijm vereisen. Dit garandeert duurzame sloop met hergebruik van materialen én maakt verbouwingen makkelijker en goedkoper. Verder gebruiken de studenten bewust geen beton, vanwege de negatieve impact van dit materiaal op het milieu. De bouwtechniek ‘Slimbouwen’ moet het materiaalverbruik en afval verminderen, het reduceert bouwfouten en zorgt voor lagere CO2-uitstoot. Dat gebeurt door de verschillende disciplines, zoals bouwkundig en installatietechniek, op te knippen. In CASA 1.0 zijn bijvoorbeeld alle installaties in de kern van de woning geplaatst: makkelijker om te installeren én te onderhouden.

 

Sociale huurwoning van de toekomst?
Natuurlijk is er veel aandacht voor de techniek, maar ook aan de betaalbaarheid is gewerkt. De huurprijs voor het appartement is circa € 620,00 en voor de studio’s ongeveer € 430,00 (prijzen zijn exclusief servicekosten). Huurtoeslag aanvragen is mogelijk.

 

In het appartement gaat de teammanager van Team CASA wonen, omdat hij het graag wil uittesten en tegelijkertijd kan zorgen voor het goed inregelen van de technische installaties. Voor de 2 studio’s zoeken we bewoners die hier maximaal 2 jaar willen wonen en ervaring willen opdoen met een innovatieve woning. En die ervaring met ons willen delen zodat we er van leren.
Woonbedrijf gaat medio juli 2021 1 studio verhuren. De andere blijft beschikbaar voor bezichtigingen. Daar kunnen de sponsors die Team CASA met producten hebben ondersteund, kijken hoe het werkt en tonen aan hun klanten. Deze woning wordt in 2022 verhuurd. “Ook mensen met een kleine portemonnee moeten in een duurzame woning kunnen wonen. Daarom hebben we veel interesse in deze vernieuwende technieken en toepassingen, vooral de nieuwe manier van verwarmen en warmteopslag. We gaan ook aan de bewoners vragen hoe zij het ervaren. Als het goed werkt, gaan we onderzoeken of we dat binnen de sociale huursector breder kunnen toepassen”, vertelt Ingrid de Boer, algemeen directeur/bestuurder van Woonbedrijf. “En we volgen de doorontwikkeling van CASA met veel interesse.”

 

Slimme wijk
CASA 1.0 zijn de eerste woningen in Brainport Smart District. In deze slimme wijk worden de nieuwste inzichten en technieken op het gebied van participatie, gezondheid, data, mobiliteit, energie en circulariteit ingezet om een duurzame en mooie woonomgeving te creëren. De ontwikkeling van BSD is een co-creatieproces tussen onder andere bewoners, professionals en andere stakeholders. “We hebben het hoogste punt van de eerste woningen in onze slimme wijk Brainport Smart District bereikt. Dat is een mooie mijlpaal. De komende jaren zullen nog vele woningen volgen. Met de realisatie de CASA-woning komen een aantal ambities van BSD samen. Overheid, onderwijs, bedrijfsleven en bewoners hebben deze innovatieve woning samen ontwikkeld. Deze woning laat zien dat BSD een wijk wordt voor iedereen”, aldus projectwethouder Cathalijne Dortmans, die tevens als voorzitter van de stichting BSD betrokken is bij de ontwikkeling van de wijk.

 

Hurks: founding partner en verbinder
Als founding partner heeft Hurks vanaf de start van CASA 1.0 in dit project geïnvesteerd. Door intensief met het studententeam samen te werken, specialistische bouwkennis en -ervaring uit te wisselen en het sponsoren van materialen en uren, helpt Hurks de ambities van Team CASA waar te maken en tot een haalbaar en maakbaar concept te komen. Bijvoorbeeld bij het opstellen van de technische omschrijving; een vertaling van de CASA-ambities naar de dagelijkse bouwpraktijk.

 

Ook verzorgt Hurks de technische engineering vanaf de bouwaanvraagstukken. Als hoofdaannemer van het project CASA 1.0, treedt Hurks op als verbinder van andere bouwpartners en leveranciers. Inge Schipper, directeur voorbereiding Hurks: “Onze drijfveer: door te investeren in jonge mensen en innovatie onderstrepen wij ons vertrouwen in een duurzame toekomst.”

 

Paul van Breugel, geboren en getogen Brandevoorter

Als je vroeger vanuit Mierlo-Hout van de Slegersstraat de Stepekolk opdraaide zat je meteen in de gemeente Mierlo. Maar de bewoners voelden zich geen Mierlonaren, maar Mierlo-Houtenaren, ze waren mede door de parochie georienteerd op het aangrenzende dorp. Winkelden daar, gingen naar de dokter en de kerk en sloten zich aan bij de KPJ, NCB en KVO en Sportclub Duvel en Geweld, die nog steeds bestaat. Enkele grote families waren: Swinkels, Roefs, Van Breugel, Van de Heuvel, Van de Vorst en Van Vlerken.

 

We gaan op bezoek bij Paul van Breugel geboren en getogen Brandevoorter in zijn ouderlijke boerderij aan (Oud) Brandevoort. Paul: ‘Ja om die straatnaam te behouden ben ik nog ooit met mijn vrachtwagen naar het gemeentehuis gereden, ze wilden het ‘Schoorsbeemden’ noemen dat kon toch niet? Gelukkig kwamen ze op tijd bij zinnen en zodoende werd onze straat Oud Brandevoort genoemd.’ Vroeger hadden zijn vader Toon en moeder Tina een gemengd boerenbedrijf met varkens, kippen etc. Samen met zijn zussen en broers is hij hier opgegroeid, een geweldige tijd. Brandevoort was vroeger ‘achteraf’, een soort ‘vrijplaats’, er gebeurde wel eens iets wat niet door de b(r)eugel kon, maar de rijen werden gesloten en soms werd er een lekker ‘eigen’ jenevertje op gedronken.

 

 

‘Met al mijn nieuwe buren kunnen we het uitstekend vinden, samen met mijn kinderen (2 dochters en een zoon) wonen we hier tevreden, ook mijn vriendin Dorien sluit hier graag aan.’ Hij noemt o.a. buurman Krijn de Ruijter van Arom, waar zijn dochter werkt, als goede buur. ‘Ik doe naast mijn werk als chauffeur bij Janssen, ook graag klussen, bomen rooien, bestratingen/tuinen aanleggen etc. Ik heb daar ook machines voor. Paul zit ook in ’t hout voor de houtkachel en is op zaterdag wel eens hout aan het klieven, maar als de buurt er last van heeft dan nodig ik ze graag uit voor een praatje, kan allemaal. Gewoon achterom komen.’

 

‘Tja de omgeving is drastisch veranderd, in 1992 werden de plannen gesmeed en nu 29 jaar later staat er een compleet nieuwe wijk, de vooruitgang hou je niet tegen, moet je ook niet willen en ach we zijn er niet slechter van geworden. De mensen die grond verkochten voor de realisatie van Brandevoort, mopperden toen, maar zouden niet graag zien dat ’t teruggedraaid zou worden. Samen met zijn maat Hans van Berlo ook een getogen Brandevoorter, wel een grensgeval, rijd hij vaak optochten met de jeugd e.d.

 

Paul wie moeten we volgende keer interviewen?’ Hans van Berlo’, dus Hans,
we komen er aan…

10 kilometer lopen op krukken voor het goede doel: Marlou heeft het geflikt!

Een eerbetoon aan haar broer

 

Het is soms bizar wat een mens voor zijn kiezen krijgt in het leven. Maar het is aan die persoon hoe hij daar mee omgaat: de één gaat bij de pakken neerzitten en laat het verdriet de overhand nemen, de ander probeert het verdriet een plekje te geven en het om te buigen naar weer een positieve kijk op de wereld om ons heen.

 

Door: Wendy Lodewijk

 

Marlou van de Wiel-Habraken hoort zeker bij die laatste categorie. Ondanks dat zijzelf qua gezondheid wat uitdagingen op haar bordje heeft liggen, spoorde ze zichzelf aan om 10 kilometer te lopen voor de Hartstichting. En met succes! Een mooie aanleiding om eens met deze bijzondere vrouw te gaan praten.

 

Marlou groeide op in een hecht gezin met twee kinderen, haar broer Marcel en zijzelf. Marcel was een speciale jongen; de bevalling verliep helaas niet geheel vlekkeloos waardoor een licht zuurstoftekort op trad. Dat had natuurlijk gevolgen, maar toch kon Marcel een mooi, stabiel leven opbouwen. Hij woonde in een appartementencomplex waar hij zijn eigen huisje had en waar hij, indien nodig, 24 uur per dag zorg kon vragen. Samen met zijn vriendin Maartje en de kat Tijgertje vormden zij een hecht gezinnetje. In 2020 kwam de eerste klap: Maartje bleek kanker te hebben en overleed hier begin december 2020 aan.

 

Ongeveer 6 weken later sloeg het noodlot nogmaals toe: Marcel reageerde niet op een afgesproken telefoontje en toen ze bij hem binnen kwamen zag het er niet goed uit. Reanimatie volgde, maar helaas hebben ze hem, ondanks pogingen van begeleiding en hulpdiensten, niet kunnen redden. Na onderzoek werd vastgesteld dat hij overleden was aan een hartstilstand. Hij was nog maar 48 jaar. De kat Tijgertje bleef alleen over. Er werd naarstig gezocht naar een gouden mandje. Deze werd gevonden, maar ondanks alle goede zorgen van het nieuwe vrouwtje blies ook Tijgertje zijn laatste adem uit.

 

Zo’n samenvattende alinea komt over als een script voor een heftige dramafilm. Voor Marlou en haar familie is het de keiharde realiteit. Ze is op korte termijn een volledig gezin uit haar familie kwijtgeraakt. Maar Marlou zou Marlou niet zijn als zij naast het ongelooflijke gemis, er niet alles aan zou doen om kracht te putten uit deze heftige gebeurtenissen. Ze vertelt: “De band tussen Marcel en mij was enorm hecht. Toen hij overleed, kwam dat als een enorme klap, vol ongeloof, de grond zakt onder je voeten weg. Op zijn leeftijd verwacht je dit niet en al helemaal niet zo kort na het verlies van zijn vriendin, zonder enig voorteken. In het begin stoeide ik dan ook met allerlei vragen. Wat nou als ik dit, wat nou als ik dat had gedaan? Had ik het kunnen voorkomen? Maar ja, dat zijn nutteloze gedachten, daar schiet je niks mee op en je krijgt Marcel er niet mee terug. Het voelt gewoon zo onrechtvaardig. Bij toeval hoorde ik van een vriendin over de Hartstocht die zij ging lopen. Ik hoefde niet lang na te denken, dat wilde ik ook gaan doen!”

 

De Hartstocht werd op 10 april georganiseerd door de Hartstichting om geld op te halen voor onderzoek naar hartziekten. Elke deelnemer mocht een eigen route lopen (dus niet met zijn allen samen, maar ieder voor zich, geheel coronaproof). Marlou heeft zelf hartproblemen en het feit dat haar broer aan een hartstilstand overleden is, was voor haar dé drijfveer om de tocht te gaan lopen. Tien kilometer lopen zonder gevoel in je onderbenen, daarmee is balans dan een hele uitdaging. Vandaar dat ze met krukken loopt. Voor de wandeling koos ze voor een lengte van 10 kilometer en het is geen hogere wiskunde om te begrijpen dat hiervoor een grote dosis doorzettingsvermogen nodig was. Maar ze heeft het gehaald!

 

“Ik hou van uitdagingen en voor Marcel wilde ik tot het uiterste gaan”, legt Marlou uit. Ik heb de tocht samen met onze oudste zoon Stan gelopen. Het was een natte tocht, maar het was eigenlijk best fijn weer om te lopen. We zijn trots dat we het gehaald hebben.” En trots mogen ze zeker zijn. Er is met deze actie wel 2.860 euro opgehaald! Wat een opbrengst! “Een opbrengst die te danken is aan de vele lieve mensen die ons hebben willen sponsoren en de enorme hoeveelheid superlieve reacties die voor ons echt als een warme deken voelden. Dank je wel aan iedereen daarvoor…”

 

 

Marlou is een echte doorzetter. “Tegen mij zeggen dat iets niet kan, is voor mij een uitnodiging om juist het tegendeel te bewijzen. Zelfs tien kilometer lopen! Dat is dan ook wel een flinke aanslag op mijn lichaam”, licht ze toe. “Ik heb uiteindelijk wellicht maanden nodig om hiervan te herstellen. Maar hee, moet je kijken wat ik ermee bereikt heb! Dat geeft me zoveel kracht en energie om mijn leven weer op te pakken. Samen met mijn lieve man, drie kinderen en Tommie, onze labradoodle-pup. En natuurlijk ons mam en pap, die het heftige verlies van hun kind op hun bordje kregen.” Het voelt voor Marlou ook alsof sommige dingen zo moeten zijn. “Vlak voor we de Hartstocht gingen lopen, ben ik samen met mam de as van Marcel gaan halen bij de uitvaartondernemer. Zo konden we Marcel weer thuis brengen bij mama en papa; wat een speciaal moment. Dat ze uitgerekend met die datum kwamen… Volgens mij is het ‘meant to be’. Met de hoge opbrengst voor de Hartstichting ben ik echt ontzettend blij. Je hart is immers de motor van je lichaam en onderzoek naar hart- en vaatziekten is dan ook ongelooflijk hard nodig. Daarbij ben ik ook iemand die haar gevoel volgt. Wat op mijn pad komt, komt op mijn pad. Ik ga niets uit de weg en pak alle uitdagingen aan. Eigenlijk geldt dat ook voor dit gesprek”, lacht ze voorzichtig.

 

“Ik hoef niet zo nodig in de schijnwerpers te staan. Maar ook hierbij voelde ik: het heeft zo moeten zijn. Het is ter nagedachtenis aan Marcel, Maartje en Tijgertje. En die instelling om niets uit de weg te gaan, draagt nu positief bij aan het dragen van het grote verlies. En dat doet me goed. Ik kan weer op volle kracht vooruit. En als ik een keer een minder moment heb, waar ik liever niemand mee ‘lastig val’, is er altijd labradoodle Tommie. Hij voelt het feilloos aan wanneer ik een knuffel kan gebruiken.”

Stalen pijp en pin moeten tuitjes steviger vastzetten

Het was de voorbije weken weer een vertrouwd beeld in Schutsboom, een hoogwerker die langs de daken ging. Meestal om te controleren of de inmiddels veelbesproken ‘tuitjes’ (sierschoorstenen) om dreigen te vallen, maar óók om een mogelijke oplossing voor het probleem te testen.

 

Door: Harry Weerts

 

Het huis van Henny Martens is een van de proeflocaties voor de ingreep uit de koker van bouwbedrijf Stam + De Koning. Je hoeft Martens inmiddels niet meer te overtuigen van de voordelen. “Sterker nog, je bent wel gek wanneer je níét voor deze oplossing kiest.”Die laat zich door directeur Arno van Tilburg van Stam + De Koning als volgt omschrijven: “We halen twee stenen uit de schoorsteen en slaan een pin dwars door de schouw heen in het binnenblad. Een lange stalen staaf haken we vervolgens om de pin heen en met een revet erbij staat de schoorsteen onder spanning. Hij valt dan niet om.” “Een door experts zorgvuldig berekende ingreep”, voegt Van Tilburg aan zijn uitleg toe.

 

Bij Martens en zijn buurman werden deze verstevigingen geplaatst. “Nu weten we dat ze blijven zitten en ook hoe lang het duurt om deze ingreep te doen. Dat bepaalt natuurlijk mede de prijs. De ervaring leert dat dit anderhalf uur duurt. Het zal daardoor niet heel veel kosten.” Huiseigenaren die met Stam + De Koning in bespreking zijn (bewoners van zestig van in totaal 235 woningen die door de Eindhovense firma gebouwd zijn, vroegen om een inspectie) kunnen binnenkort een offerte op hun deurmat verwachten. De precieze prijs kan Van Tilburg nog niet noemen. “Maar het wordt zeker onder de 500 euro”, kan de directeur alvast verklappen.

 

“Ga op dit aanbod in”, zo luidt het dringende advies van Henny Martens. “Dit is een acceptabele prijs. Laat je de schoorsteen afbreken, dan ben je tweeduizend euro lichter.” Wat de inwoner van Brandevoort betreft, hadden veel van zijn wijkbewoners zich de kosten van de inspectie kunnen besparen. “Ze hadden net zo goed meteen die verstevigingen kunnen laten zetten.” Hoe dan ook, Martens slaapt tegenwoordig weer rustig, zonder angst dat de sierschoorsteen van zijn huis op iemands hoofd valt.

 

Kortom, tevredenheid dus bij de man die nog niet zo lang geleden de stem was van bezorgde bewoners van Schutsboom, aan de rand van Brandevoort. Zo’n 250 van hen ontvingen in oktober een waarschuwingsbrief van de gemeente. Ze werden aangemoedigd om hun sierschoorstenen te laten controleren of waar nodig te repareren.

 

 

Bouwfirma’s Bouwfonds Property Development (BPD) en Stam + De Koning wezen direct aansprakelijkheid van de hand. Ook nu nog voelt Van Tilburg zich niet verantwoordelijk. “Maar we helpen wel graag mee om de pijn te verzachten.” Ook met het plaatsen van extra verstevigingen door Stam + De Koning is het boek tuitjes in Schutsboom nog niet dicht. Ingenieursbureau TechnoConsult uit Heeswijk-Dinther voert inspecties van sierschoorstenen uit op adressen van bewoners met een rechtsbijstandsverzekering. De uitkomsten van die onderzoeken laten nog op zich wachten.

 

“Een slager die zijn eigen vlees keurt. Dat is hoe sommige bewoners het laten uitvoeren van een schouw door de firma achter de bouw van hun huis omschreven”, volgens Paul Leuverink. Hij is een van de verontruste bewoners van Schutsboom en bundelt – in de jacht op genoegdoening – krachten van gelijkgestemden in WhatsApp-groepen. Nog altijd is compensatie een woord dat rondzingt in Schutsboom, net als rechtszaak. “Of er een juridische procedure komt, hangt af van de bevindingen van TechnoConsult.” Is er volgens tekening gebouwd? Dat is de kardinale vraag waar voor gedupeerden binnenkort een antwoord op moet komen. Hoe dan ook is Leuverink blij dat er wat beweging komt. “Zowel voor bewoners met rechtsbijstandsverzekering als mensen zonder zijn er trajecten in gang gezet.”

Bijzonder Bloemetje

Elke maand wordt er een Mierlo-Houtenaar(s) in het zonnetje gezet met een prachtige bos bloemen aangeboden door Bloemboetiek Nicole. Deze maand is de keuze gevallen op Leo en Marietje van der Vleuten.

 

Leo en Marietje
Getrouwd in 1962 dus volgend jaar 60 jaar getrouwd. Leo kocht in Eindhoven een demontabele houten woning en bouwde de woning met enkele vrienden weer op naast de ouderlijke woning aan de Zuid Parallelweg. “Ziezo”, zei Leo. “Amper getrouwd en nu al de bezitter van een eigen woning.” De houten woning staat er nog
Leo heeft de respectabele leeftijd van 82 jaar en Marietje van 81 jaar, beiden zijn nog volop actief en genieten van een welverdiende oude dag.

 

Ondernemers
Leo en Marietje, ondernemers van het ras dat helaas is uitgestorven. Leo begon zijn zelfstandige carrière als krantenbezorger, voor dag en dauw op pad om kranten te bezorgen, deur voor deur een krant, want in de zestiger jaren had ieder gezin een abonnement op de krant. Leo bezorgde de kranten, naast een volledige baan bij de Vlisco.
De volgende stap als zelfstandig ondernemer was het bezorgen van de krant bij de depots. Allereerst in Helmond, vervolgens De Peel, Gemert, Handel en Boekel en uiteindelijk bezorgden ze de krant in heel Brabant. Inmiddels had echtgenote Marietje ook plaats genomen achter het stuur van een VW-bus en toerde ook zij iedere nacht door Brabant. Door samen keihard te werken kon na verloop van tijd een professioneel expediteursbedrijf worden opgestart.

 

Vrijwilligers
Leo, met de dagelijkse steun van Marietje, heeft zich vele jaren ingezet voor de Mierlo-Houtse gemeenschap. We zetten de voornaamste taken voor u op een rij.
• Leo was jarenlang vice-voorzitter van RKSV Mierlo – Hout en inmiddels 66 jaar lid.
• Voorzitter van O.V.M.H. in de zeventiger jaren
• Voorzitter van M.H.P. (Mierlo-Hout promotion)
• 8 jaar raadslid in de partij van de alom bekende Jan Bungeners
• Voorzitter van CV de Kluppels en Prins Carnaval in het seizoen 1984/1985, Leo is betrokken bij de Kluppels vanaf 1963, het jaar dat de eerste optocht werd georganiseerd

De mooiste herinneringen hebben Leo en Marietje overgehouden van het:
• Oostenrijks weekend
• Breugeliaans weekend en het
• Spaans weekend

 

Deze weekendfeesten werden georganiseerd door M.H.P. De eerste twee weekenden in het pand waarin nu de Snoocker is gevestigd en het derde weekend in de tuin van Tiny van Dongen. Prachtige feesten die georganiseerd werden voor de gemeenschap Mierlo-Hout.

 

Sponsoring
Indien er gesponsord moest worden, stonden Leo en Marietje direct met raad en daad klaar want bij ‘de Vleut’ klopte je nooit te vergeefs aan en de schrijver van dit artikel kan het weten omdat hij tientallen jaren voor diverse verenigingen sponsoren heeft benaderd. We herinneren ons nog wel het mega 24 uurs wielerweekend georganiseerd door de commissarissen van de Fanfare Unitas. En natuurlijk waren Leo en Marietje als bezoekers in de hallen van Janssen en Fritsen (hoofdkwartier) aanwezig en Leo als fanatiek wielerfan nam de microfoon ter hand en vertelde de negen moe gestreden wielrenners, dat ze de in bruikleen gekregen Colnago fietsen maar mee naar huis moesten nemen en de rekening naar het expediteursbedrijf van der Vleuten konden sturen.

 

Diversen
Beiden kunnen eindeloos blijven praten over de beginperiode van hun onderneming, over de ontelbare voorvallen waar achteraf om gelachen wordt, bijvoorbeeld:
“Op een vroege morgen reed Marietje met de VW-bus naar Stiphout, rijdend door te diepe karresporen lag de VW-bus plotseling op haar kant. Wat nu, dacht Marietje, maar een vriendelijke boer schoot haar te hulp. Het was spek- en spekglad, maar de kranten moesten worden afgeleverd bij de depots”, aldus Leo. Onverantwoord, maar woord is woord en met vallen en opstaan werden de kranten weggebracht, ze waren trots dat ze het karwei hadden geklaard, totdat de opdrachtgever Leo belde met het verzoek of hij de kranten weer bij de depots kon gaan ophalen want de bezorgers waren niet komen opdagen om de kranten te bezorgen. Leo kijkt terug op een dankbare tijd bij OVMH, MHP, de Kluppels, de politiek en als voetballer bij de RKSV. Niets is hun beide ontgaan binnen de gemeenschap Mierlo-Hout. Bij praktisch alle evenementen waren ze betrokken en stonden klaar met knipbeurs, platte wagen of heftruck. “Want,” zegt Leo, “wij vonden dat we de verenigingen binnen de gemeenschap moesten steunen.”

 

 

Leo en Marietje, mede namens alle verenigingen een welgemeend dankjewel, blijf vooral gezond en bedankt voor het gesprek en de gastvrijheid.

K.P.J. Mierlo-Hout/Brandevoort 1936-2008

Op 1 februari 1936 werd de R.K.J.B. (Rooms Katholieke Jonge Boerenstand) Mierlo-Hout opgericht. Een aantal jaren gevolgd door de R.K.B.J.B., de Jonge Boerinnenbond. In de beginjaren lag de nadruk op het scholen en begeleiden op weg naar een carrière als agrarisch ondernemer of onderneemster. De foto van de melkcursus verwijst daarnaar. De cursussen werden door Ties Nooijen en Piet van den Heuvel gegeven.

 

Diegenen die geen boer of boerin werden, vonden meestal werk in aanverwante sectoren, zoals de melk- of veevoederfabriek, bij de Boerenleenbank of in de mechanisatie. Burenhulp in de vorm van boerenhulp was toen vanzelfsprekend, zoals na het afbranden van de boerderij van de familie Steenbakkers aan de Burgemeester Krollaan. Ook was er ruimte voor sport en spel en ontspanning, waarvoor het sportpark aan de Slegersstraat, het Unitas en café van Bracht regelmatig bezocht werden. In 1966 werden beide verenigingen samengevoegd en ontstond de K.P.J. (Katholieke Plattelands Jongeren). Mede dankzij de grote gezinnen van onder andere Klaasen, Klomp, Kusters, Roefs, Swinkels, van den Heuvel, Meulendijks, Joosten, Steenbakkers, van Breugel en toeloop van vrienden en vriendinnen, groeide de K.P.J. gestaag.

 

De nadruk kwam meer te liggen op sport en spel en ontspanning. De K.P.J. kreeg de beschikking over een eigen sportpark aan de Schutsboom, de Muggentent. Voordat er gehandbald of gesport kon worden, moesten eerst de koeien van het veld verwijderd worden. Een kleinigheidje blijf je houden… Disco’s werden in de Boerderij aan de Koeveldsestraat gehouden.

 

Agrarische scholing werd ondergebracht bij het A.J.W.; het Agrarisch Jongeren Werk. Vele uren werden doorgebracht in de Middelbare Landbouw aan de Hoofdstraat, waar Leo Joosten altijd klaar stond. In 1980 hebben we vanuit Mierlo-Hout een uitwisseling georganiseerd met collega’s in Ierland. We werden daarbij bijzonder gastvrij onthaald door Jan en Trudy Vervoort. Die woonden toen in Skibbereen. Met de K.P.J. werden uitwisselingen georganiseerd met andere afdelingen en dagreizen georganiseerd naar Duitsland, waarbij onze geestelijk adviseur, pastoor van de Ven, een graag geziene gast was.

 

 

In de tachtiger jaren was de K.P.J. Mierlo-Hout gegroeid naar zo’n 150 leden. Er werd fanatiek gehandbald door veel teams, waarbij de Muggentent onze thuisbasis was. In Liessel werd meestal de grootste beker bij de zeskamp veroverd en we hadden een heel actieve culturele groep, die onder andere toneelstukken opvoerde. De leden werden op de hoogte gehouden via ons eigen ledenblad, ‘t Hou(d)t actief. Met als een van de hoofdredacteuren (toen al): Ad Klaasen. Inwoners van Mierlo-Hout werd op de hoogte gehouden via weekblad Houtvonken. 1986 was een memorabel jaar; Op 1 februari werd in een bomvolle Geseldonk het 50 jarig jubileum gevierd en op 24 augustus was de groots opgezette Veteranensportdag op sportpark de Beemd. Zo’n 1200 veteranen van 30 tot 80 jaar vanuit 20 regionale afdelingen zetten, gadegeslagen door een talrijk publiek, hun beste beentje voor. Sportoefeningen, volksdansen, pyramidebouw, kogelstoten en touwtrekken; fanatiek zoals in hun jonge jaren. Inmiddels kwamen vanuit de K.P.J. de nodige talenten naar voren; Fridy Daniëls-Meulendijks werd in 1976 in Den Haag Nederlands kampioen 400 meter en zij behaalde in 1977 in Sittard de bronzen medaille bij de Nederlandse kampioenschappen 400 meter. Francien Lenssen-Roefs werd in 1989 Nederlands kampioen marathon. Die wedstrijd werd in Helmond gehouden. De beste handballers gingen op een hoger niveau handballen, bij onder andere Swift, Oranje Wit en BEDO. Ook de K.P.J. competitie handbal werd naar binnen verplaatst; eerst naar de Artex, later naar sporthallen in de omgeving. Na 2000 werd het ledenaantal minder. Veel jongeren gingen buiten Mierlo-Hout studeren en er ontstonden andere interesses. De aspirantenafdeling (leeftijd tussen 6 en 15 jaar) hield kranig stand, met handballen, sportdagen en kampweken.

 

In 2006 werd de laatste aspirantensportdag georganiseerd. In 2008 werd een laatste knalfeest georganiseerd en hield de K.P.J. Mierlo-Hout op te bestaan. Een mooie tijd voor iedereen die er bij is geweest en zijn of haar bijdrage geleverd heeft. Wat blijft zijn de foto’s en de herinneringen.

 

Jan Roefs

De mantelzorgmakelaar: helpt mantelzorgers ontzorgen

Mantelzorger worden: Daar kies je niet voor, dat overkomt je. Vaak komt het onverwacht: Iemand van wie je houdt wordt ziek, en daar zorg je voor. Mantelzorgen doe je met liefde en wanneer het eenvoudig is, heb je vaak geen hulp nodig. Maar krijg je te maken met uitdagendere zorg, dan kan het als zwaar ervaren worden. Je kunt te maken krijgen met wet- en regelgeving waar je in verdwaalt en wordt van het kastje naar de muur gestuurd.

 

Irene Meulendijks woonachtig in Mierlo-Hout kan je hierbij ondersteunen; als mantelzorgmakelaar helpt ze je weer overzicht te krijgen. Ze kent de weg in het doolhof van het zorglandschap en is bekend met de actuele wet- en regelgeving. Samen met jou bekijkt ze de mogelijkheden en maakt ze een plan. Samen kom je verder! Je staat er niet alleen voor.

 

Wat doet een mantelzorgmakelaar?
Irene legt uit: “Een mantelzorger heeft veel ballen in de lucht te houden. Vaak is de zorg al intensief terwijl daarnaast nog veel zaken geregeld moeten worden. Je verdwaalt in het ingewikkelde zorglandschap. Als je de zorg dan ook nog moet combineren met je werk en gezin, wordt het snel te veel en is de balans zoek. Mijn ondersteuning als mantelzorgmakelaar kan als een enorme verlichting voelen. Ik ken de weg in het woud van wetten en regels en neem regeltaken tijdelijk over. Dit doe ik op het gebied van zorg, welzijn en wonen. Maar ook op het vlak van financiën en werk. Ik vind het mooi om te zien dat mantelzorger door mijn ondersteuning weer balans in het leven krijgen en daardoor de zorg kunnen volhouden. Ook op lange termijn.”

 

Zo moet er bijvoorbeeld opeens veel geregeld worden als een partner uit het ziekenhuis komt en thuis nog veel zorg en ondersteuning nodig heeft. Denk aan thuiszorg, een traplift en misschien zelfs aanpassingen in de badkamer. Waar begin je? Bij welk loket moet je zijn? Wat zijn de financiële consequenties? Waar haal je de tijd vandaan om dit te regelen? En wat komt er allemaal op je af je als je naaste niet meer zelfstandig thuis kan wonen? Of hoe kunnen ouders worden verlicht in de zorg voor een zorgintensief kind in combinatie met hun andere kinderen en werk? “Na een intakegesprek breng ik de situatie in kaart. Ik kijk naar de zorgvraag en waar de knelpunten en de prioriteiten liggen. Vervolgens bespreek ik de mogelijkheden en de financiële consequenties. Daarna ga ik aan de slag.”

 

Contact met werkgevers
Ik ondersteun niet alleen mantelzorgers, maar ook hun werkgevers. Maar liefst één op de vier werknemers voert mantelzorgtaken uit naast een huidige job. Dit kan leiden tot een verminderde productiviteit, (grijs) verzuim of zelfs uitval. En dan te bedenken dat het aantal mantelzorgers door toenemende vergrijzing en het beroep op zelfredzaamheid alleen maar stijgt. Ik help werkgevers uitval van mantelzorgers te voorkomen.

 

Meer informatie?
Wil je weten wat ik voor je kan betekenen als mantelzorgmakelaar? Of wil je als zorgprofessional mantelzorgers doorverwijzen naar een mantelzorgmakelaar?

 

Mantelzorg in cijfers
• Er zijn circa 4,5 miljoen mantelzorgers
• Slechts 25% beschouwt zichzelf als mantelzorger
• 17% Helpt langdurig en intensief
• 9% Voelt zich zwaar belast
• 20% Van de jongeren groeit op met een chronisch ziek gezinslid
• Ruim 40% van de mantelzorgers werkt
• 16% Kan dit slecht tot heel slecht combineren

Bezoek mijn website:
www.wijzerinzorg.com
info@wijzerinzorg.com
06-18529501

Remembering Martial Rose

Hij was één van de familieleden en nabestaanden van de in Mierlo-Hout gesneuvelde Britse militairen. Voor het eerst in de periode na de Tweede Wereldoorlog
kwamen er in 2011 Engelse gasten naar Mierlo-Hout, met het doel om samen met onze gemeenschap hun gesneuvelde landgenoten te herdenken.

 

Het was 2010 toen we kennis maakten met Martial Rose en zijn familie. Samen met de Geldropse schrijver Ad Hermens, zochten we al geruime tijd naar mogelijke nabestaanden van Britse militairen. Hierbij ging het vooral om soldaten die tijdens de bevrijding in ons kerkdorp gesneuveld waren. Het verhaal over het noodlot dat 2nd L.T. John Bruce Millar overkwam, was voor vele Mierlo-Houtenaren niet onbekend. Al eerder vertelde oorlogsdocumentalist Leo van Aerle in zijn boek: ‘Helmond 35 jaar bevrijd’ over deze tankcommandant van de 3rd Royal Tank Regiment. En het verhaal ‘Helmond in de tang genomen’ dat Van Aerle schreef in ‘Helmonds Heem’ was door hem zelfs opgedragen aan de betreffende tankcommandant.

 

Op deze 22 september 1944 was Francien Coolen getuige van het fatale moment waarop de tank van Millar werd geraakt en hij uit de koepel viel. Zo snel als het kon, kwam ze uit haar schuilplaats en rende zij dwars door de vuurlinie in de richting van de boerderij. Daar vond zij de zwaar gewonde Engelsman, onderuit gezakt op de grond en leunend tegen een openstaande staldeur. Maar de hulp kwam tevergeefs. Bruce was niet meer bij kennis. Even later stierf hij in de armen van Francien. Hij was pas 20 jaar.

 

De zoektocht naar aanverwanten van de destijds gesneuvelde militairen had succes. De publicatie in de Dereham Times-uitgave van 28 januari 2010 had niet beter gekund. De eerste Engelse reacties volgden al snel. Twee nog in leven zijnde zussen Nova Millar en Heather Rose-Millar, en haar man Martial Rose uit Dereham in Norfolk, reageerden zeer verrast toen ze vernamen dat ergens in Nederland ver gevorderde plannen bestonden voor de oprichting van een monument waarop onder andere ook Bruce herdacht zou gaan worden.

 

Martial kwam op 20 september 2011 aan in Mierlo. Hij was samen met zijn neef David Bateman en zijn nicht Sue Best. Helaas was het niet gelukt om ook de twee zussen van Bruce Millar over te halen om met hen mee te gaan. Op 22 september, de 67e bevrijdingsdag van Mierlo-Hout, genoot de 89-jarige Martial met volle teugen van alle rondleidingen in Mierlo-Hout en Mierlo. Hij luisterde aandachtig naar de uitleg die hij kreeg van de vele enthousiaste gidsen om hem heen. Aansluitend volgde de onthulling van het monument. Die eer was toegekend aan Martial Rose en Dianne Hermans (2014 †), de dochter van Francien Hermans-Coolen (2010 †).

 

Tweede bezoek
Drie jaar later, in 2014, vierde Mierlo-Hout 70 jaar vrijheid. Martial Rose was inmiddels 92 jaar oud. Maar zijn hoge leeftijd weerhield hem er niet van om voor de tweede maal naar zijn vrienden in Mierlo-Hout af te reizen. Dit keer was Martial in gezelschap van zijn dochter Jenny. En ook zijn neef David was er weer bij, samen met zijn vriendin Mary Rolp. Sue Best was in gezelschap van haar jongere zus Sally Bridgstock en haar man Neil Bridgstock.

 

Op 23 september, daags na de bevrijdingsfestiviteiten in Mierlo-Hout, bracht ik (Mario Coolen, red.) onze gasten naar Eindhoven Airport waar we van elkaar afscheid moesten nemen. “Goodbyes are always hard.” Vooral Martial had het moeilijk in de vertrekhal. Hij was zichtbaar ‘upset’, alsof hij wist dat zijn allerlaatste bezoek aan zijn Nederlandse vrienden ten einde was gekomen. Martial Rose overleed na een kort ziekbed op 31 januari 2021 in zijn woonplaats Dereham. Hij is 98 jaar geworden. De stichting HMMH onderhoudt nog altijd het contact met de nabestaanden in Engeland. Ook Jenny, de dochter van Martial in Californië (USA) ontvangt onze nieuwsbrief. Martial Rose werd geboren in op 9 augustus 1922 te Londen en trouwde met Heather Millar, de zus van 2e luitenant John Bruce Millar. Gedurende de 2e W.O. vervulde hij zijn taak als brandweerman. Hij was hulpverlener tijdens het V1-offensief, waarbij ruim 6000 Londenaren werden gedood en 17.000 inwoners gewond raakten.

We gebruiken onder andere analytische cookies om ons websiteverkeer geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen.
Meer informatie over de verwerkte gegevens kunt u lezen in onze privacystatement.

[X] Ik ga akkoord met bovengenoemde privacy verklaring