Elke maand wordt er een Mierlo-Houtenaar(s) in het zonnetje gezet met een prachtige bos bloemen aangeboden door Bloemboetiek Nicole. Deze maand is de keuze gevallen op Leo en Marietje van der Vleuten.
Leo en Marietje
Getrouwd in 1962 dus volgend jaar 60 jaar getrouwd. Leo kocht in Eindhoven een demontabele houten woning en bouwde de woning met enkele vrienden weer op naast de ouderlijke woning aan de Zuid Parallelweg. “Ziezo”, zei Leo. “Amper getrouwd en nu al de bezitter van een eigen woning.” De houten woning staat er nog
Leo heeft de respectabele leeftijd van 82 jaar en Marietje van 81 jaar, beiden zijn nog volop actief en genieten van een welverdiende oude dag.
Ondernemers
Leo en Marietje, ondernemers van het ras dat helaas is uitgestorven. Leo begon zijn zelfstandige carrière als krantenbezorger, voor dag en dauw op pad om kranten te bezorgen, deur voor deur een krant, want in de zestiger jaren had ieder gezin een abonnement op de krant. Leo bezorgde de kranten, naast een volledige baan bij de Vlisco.
De volgende stap als zelfstandig ondernemer was het bezorgen van de krant bij de depots. Allereerst in Helmond, vervolgens De Peel, Gemert, Handel en Boekel en uiteindelijk bezorgden ze de krant in heel Brabant. Inmiddels had echtgenote Marietje ook plaats genomen achter het stuur van een VW-bus en toerde ook zij iedere nacht door Brabant. Door samen keihard te werken kon na verloop van tijd een professioneel expediteursbedrijf worden opgestart.
Vrijwilligers
Leo, met de dagelijkse steun van Marietje, heeft zich vele jaren ingezet voor de Mierlo-Houtse gemeenschap. We zetten de voornaamste taken voor u op een rij.
• Leo was jarenlang vice-voorzitter van RKSV Mierlo – Hout en inmiddels 66 jaar lid.
• Voorzitter van O.V.M.H. in de zeventiger jaren
• Voorzitter van M.H.P. (Mierlo-Hout promotion)
• 8 jaar raadslid in de partij van de alom bekende Jan Bungeners
• Voorzitter van CV de Kluppels en Prins Carnaval in het seizoen 1984/1985, Leo is betrokken bij de Kluppels vanaf 1963, het jaar dat de eerste optocht werd georganiseerd
De mooiste herinneringen hebben Leo en Marietje overgehouden van het:
• Oostenrijks weekend
• Breugeliaans weekend en het
• Spaans weekend
Deze weekendfeesten werden georganiseerd door M.H.P. De eerste twee weekenden in het pand waarin nu de Snoocker is gevestigd en het derde weekend in de tuin van Tiny van Dongen. Prachtige feesten die georganiseerd werden voor de gemeenschap Mierlo-Hout.
Sponsoring
Indien er gesponsord moest worden, stonden Leo en Marietje direct met raad en daad klaar want bij ‘de Vleut’ klopte je nooit te vergeefs aan en de schrijver van dit artikel kan het weten omdat hij tientallen jaren voor diverse verenigingen sponsoren heeft benaderd. We herinneren ons nog wel het mega 24 uurs wielerweekend georganiseerd door de commissarissen van de Fanfare Unitas. En natuurlijk waren Leo en Marietje als bezoekers in de hallen van Janssen en Fritsen (hoofdkwartier) aanwezig en Leo als fanatiek wielerfan nam de microfoon ter hand en vertelde de negen moe gestreden wielrenners, dat ze de in bruikleen gekregen Colnago fietsen maar mee naar huis moesten nemen en de rekening naar het expediteursbedrijf van der Vleuten konden sturen.
Diversen
Beiden kunnen eindeloos blijven praten over de beginperiode van hun onderneming, over de ontelbare voorvallen waar achteraf om gelachen wordt, bijvoorbeeld:
“Op een vroege morgen reed Marietje met de VW-bus naar Stiphout, rijdend door te diepe karresporen lag de VW-bus plotseling op haar kant. Wat nu, dacht Marietje, maar een vriendelijke boer schoot haar te hulp. Het was spek- en spekglad, maar de kranten moesten worden afgeleverd bij de depots”, aldus Leo. Onverantwoord, maar woord is woord en met vallen en opstaan werden de kranten weggebracht, ze waren trots dat ze het karwei hadden geklaard, totdat de opdrachtgever Leo belde met het verzoek of hij de kranten weer bij de depots kon gaan ophalen want de bezorgers waren niet komen opdagen om de kranten te bezorgen. Leo kijkt terug op een dankbare tijd bij OVMH, MHP, de Kluppels, de politiek en als voetballer bij de RKSV. Niets is hun beide ontgaan binnen de gemeenschap Mierlo-Hout. Bij praktisch alle evenementen waren ze betrokken en stonden klaar met knipbeurs, platte wagen of heftruck. “Want,” zegt Leo, “wij vonden dat we de verenigingen binnen de gemeenschap moesten steunen.”
Leo en Marietje, mede namens alle verenigingen een welgemeend dankjewel, blijf vooral gezond en bedankt voor het gesprek en de gastvrijheid.
Op 1 februari 1936 werd de R.K.J.B. (Rooms Katholieke Jonge Boerenstand) Mierlo-Hout opgericht. Een aantal jaren gevolgd door de R.K.B.J.B., de Jonge Boerinnenbond. In de beginjaren lag de nadruk op het scholen en begeleiden op weg naar een carrière als agrarisch ondernemer of onderneemster. De foto van de melkcursus verwijst daarnaar. De cursussen werden door Ties Nooijen en Piet van den Heuvel gegeven.
Diegenen die geen boer of boerin werden, vonden meestal werk in aanverwante sectoren, zoals de melk- of veevoederfabriek, bij de Boerenleenbank of in de mechanisatie. Burenhulp in de vorm van boerenhulp was toen vanzelfsprekend, zoals na het afbranden van de boerderij van de familie Steenbakkers aan de Burgemeester Krollaan. Ook was er ruimte voor sport en spel en ontspanning, waarvoor het sportpark aan de Slegersstraat, het Unitas en café van Bracht regelmatig bezocht werden. In 1966 werden beide verenigingen samengevoegd en ontstond de K.P.J. (Katholieke Plattelands Jongeren). Mede dankzij de grote gezinnen van onder andere Klaasen, Klomp, Kusters, Roefs, Swinkels, van den Heuvel, Meulendijks, Joosten, Steenbakkers, van Breugel en toeloop van vrienden en vriendinnen, groeide de K.P.J. gestaag.
De nadruk kwam meer te liggen op sport en spel en ontspanning. De K.P.J. kreeg de beschikking over een eigen sportpark aan de Schutsboom, de Muggentent. Voordat er gehandbald of gesport kon worden, moesten eerst de koeien van het veld verwijderd worden. Een kleinigheidje blijf je houden… Disco’s werden in de Boerderij aan de Koeveldsestraat gehouden.
Agrarische scholing werd ondergebracht bij het A.J.W.; het Agrarisch Jongeren Werk. Vele uren werden doorgebracht in de Middelbare Landbouw aan de Hoofdstraat, waar Leo Joosten altijd klaar stond. In 1980 hebben we vanuit Mierlo-Hout een uitwisseling georganiseerd met collega’s in Ierland. We werden daarbij bijzonder gastvrij onthaald door Jan en Trudy Vervoort. Die woonden toen in Skibbereen. Met de K.P.J. werden uitwisselingen georganiseerd met andere afdelingen en dagreizen georganiseerd naar Duitsland, waarbij onze geestelijk adviseur, pastoor van de Ven, een graag geziene gast was.
In de tachtiger jaren was de K.P.J. Mierlo-Hout gegroeid naar zo’n 150 leden. Er werd fanatiek gehandbald door veel teams, waarbij de Muggentent onze thuisbasis was. In Liessel werd meestal de grootste beker bij de zeskamp veroverd en we hadden een heel actieve culturele groep, die onder andere toneelstukken opvoerde. De leden werden op de hoogte gehouden via ons eigen ledenblad, ‘t Hou(d)t actief. Met als een van de hoofdredacteuren (toen al): Ad Klaasen. Inwoners van Mierlo-Hout werd op de hoogte gehouden via weekblad Houtvonken. 1986 was een memorabel jaar; Op 1 februari werd in een bomvolle Geseldonk het 50 jarig jubileum gevierd en op 24 augustus was de groots opgezette Veteranensportdag op sportpark de Beemd. Zo’n 1200 veteranen van 30 tot 80 jaar vanuit 20 regionale afdelingen zetten, gadegeslagen door een talrijk publiek, hun beste beentje voor. Sportoefeningen, volksdansen, pyramidebouw, kogelstoten en touwtrekken; fanatiek zoals in hun jonge jaren. Inmiddels kwamen vanuit de K.P.J. de nodige talenten naar voren; Fridy Daniëls-Meulendijks werd in 1976 in Den Haag Nederlands kampioen 400 meter en zij behaalde in 1977 in Sittard de bronzen medaille bij de Nederlandse kampioenschappen 400 meter. Francien Lenssen-Roefs werd in 1989 Nederlands kampioen marathon. Die wedstrijd werd in Helmond gehouden. De beste handballers gingen op een hoger niveau handballen, bij onder andere Swift, Oranje Wit en BEDO. Ook de K.P.J. competitie handbal werd naar binnen verplaatst; eerst naar de Artex, later naar sporthallen in de omgeving. Na 2000 werd het ledenaantal minder. Veel jongeren gingen buiten Mierlo-Hout studeren en er ontstonden andere interesses. De aspirantenafdeling (leeftijd tussen 6 en 15 jaar) hield kranig stand, met handballen, sportdagen en kampweken.
In 2006 werd de laatste aspirantensportdag georganiseerd. In 2008 werd een laatste knalfeest georganiseerd en hield de K.P.J. Mierlo-Hout op te bestaan. Een mooie tijd voor iedereen die er bij is geweest en zijn of haar bijdrage geleverd heeft. Wat blijft zijn de foto’s en de herinneringen.
Jan Roefs
Mantelzorger worden: Daar kies je niet voor, dat overkomt je. Vaak komt het onverwacht: Iemand van wie je houdt wordt ziek, en daar zorg je voor. Mantelzorgen doe je met liefde en wanneer het eenvoudig is, heb je vaak geen hulp nodig. Maar krijg je te maken met uitdagendere zorg, dan kan het als zwaar ervaren worden. Je kunt te maken krijgen met wet- en regelgeving waar je in verdwaalt en wordt van het kastje naar de muur gestuurd.
Irene Meulendijks woonachtig in Mierlo-Hout kan je hierbij ondersteunen; als mantelzorgmakelaar helpt ze je weer overzicht te krijgen. Ze kent de weg in het doolhof van het zorglandschap en is bekend met de actuele wet- en regelgeving. Samen met jou bekijkt ze de mogelijkheden en maakt ze een plan. Samen kom je verder! Je staat er niet alleen voor.
Wat doet een mantelzorgmakelaar?
Irene legt uit: “Een mantelzorger heeft veel ballen in de lucht te houden. Vaak is de zorg al intensief terwijl daarnaast nog veel zaken geregeld moeten worden. Je verdwaalt in het ingewikkelde zorglandschap. Als je de zorg dan ook nog moet combineren met je werk en gezin, wordt het snel te veel en is de balans zoek. Mijn ondersteuning als mantelzorgmakelaar kan als een enorme verlichting voelen. Ik ken de weg in het woud van wetten en regels en neem regeltaken tijdelijk over. Dit doe ik op het gebied van zorg, welzijn en wonen. Maar ook op het vlak van financiën en werk. Ik vind het mooi om te zien dat mantelzorger door mijn ondersteuning weer balans in het leven krijgen en daardoor de zorg kunnen volhouden. Ook op lange termijn.”
Zo moet er bijvoorbeeld opeens veel geregeld worden als een partner uit het ziekenhuis komt en thuis nog veel zorg en ondersteuning nodig heeft. Denk aan thuiszorg, een traplift en misschien zelfs aanpassingen in de badkamer. Waar begin je? Bij welk loket moet je zijn? Wat zijn de financiële consequenties? Waar haal je de tijd vandaan om dit te regelen? En wat komt er allemaal op je af je als je naaste niet meer zelfstandig thuis kan wonen? Of hoe kunnen ouders worden verlicht in de zorg voor een zorgintensief kind in combinatie met hun andere kinderen en werk? “Na een intakegesprek breng ik de situatie in kaart. Ik kijk naar de zorgvraag en waar de knelpunten en de prioriteiten liggen. Vervolgens bespreek ik de mogelijkheden en de financiële consequenties. Daarna ga ik aan de slag.”
Contact met werkgevers
Ik ondersteun niet alleen mantelzorgers, maar ook hun werkgevers. Maar liefst één op de vier werknemers voert mantelzorgtaken uit naast een huidige job. Dit kan leiden tot een verminderde productiviteit, (grijs) verzuim of zelfs uitval. En dan te bedenken dat het aantal mantelzorgers door toenemende vergrijzing en het beroep op zelfredzaamheid alleen maar stijgt. Ik help werkgevers uitval van mantelzorgers te voorkomen.
Meer informatie?
Wil je weten wat ik voor je kan betekenen als mantelzorgmakelaar? Of wil je als zorgprofessional mantelzorgers doorverwijzen naar een mantelzorgmakelaar?
Mantelzorg in cijfers
• Er zijn circa 4,5 miljoen mantelzorgers
• Slechts 25% beschouwt zichzelf als mantelzorger
• 17% Helpt langdurig en intensief
• 9% Voelt zich zwaar belast
• 20% Van de jongeren groeit op met een chronisch ziek gezinslid
• Ruim 40% van de mantelzorgers werkt
• 16% Kan dit slecht tot heel slecht combineren
Bezoek mijn website:
www.wijzerinzorg.com
info@wijzerinzorg.com
06-18529501
Hij was één van de familieleden en nabestaanden van de in Mierlo-Hout gesneuvelde Britse militairen. Voor het eerst in de periode na de Tweede Wereldoorlog
kwamen er in 2011 Engelse gasten naar Mierlo-Hout, met het doel om samen met onze gemeenschap hun gesneuvelde landgenoten te herdenken.
Het was 2010 toen we kennis maakten met Martial Rose en zijn familie. Samen met de Geldropse schrijver Ad Hermens, zochten we al geruime tijd naar mogelijke nabestaanden van Britse militairen. Hierbij ging het vooral om soldaten die tijdens de bevrijding in ons kerkdorp gesneuveld waren. Het verhaal over het noodlot dat 2nd L.T. John Bruce Millar overkwam, was voor vele Mierlo-Houtenaren niet onbekend. Al eerder vertelde oorlogsdocumentalist Leo van Aerle in zijn boek: ‘Helmond 35 jaar bevrijd’ over deze tankcommandant van de 3rd Royal Tank Regiment. En het verhaal ‘Helmond in de tang genomen’ dat Van Aerle schreef in ‘Helmonds Heem’ was door hem zelfs opgedragen aan de betreffende tankcommandant.
Op deze 22 september 1944 was Francien Coolen getuige van het fatale moment waarop de tank van Millar werd geraakt en hij uit de koepel viel. Zo snel als het kon, kwam ze uit haar schuilplaats en rende zij dwars door de vuurlinie in de richting van de boerderij. Daar vond zij de zwaar gewonde Engelsman, onderuit gezakt op de grond en leunend tegen een openstaande staldeur. Maar de hulp kwam tevergeefs. Bruce was niet meer bij kennis. Even later stierf hij in de armen van Francien. Hij was pas 20 jaar.
De zoektocht naar aanverwanten van de destijds gesneuvelde militairen had succes. De publicatie in de Dereham Times-uitgave van 28 januari 2010 had niet beter gekund. De eerste Engelse reacties volgden al snel. Twee nog in leven zijnde zussen Nova Millar en Heather Rose-Millar, en haar man Martial Rose uit Dereham in Norfolk, reageerden zeer verrast toen ze vernamen dat ergens in Nederland ver gevorderde plannen bestonden voor de oprichting van een monument waarop onder andere ook Bruce herdacht zou gaan worden.
Martial kwam op 20 september 2011 aan in Mierlo. Hij was samen met zijn neef David Bateman en zijn nicht Sue Best. Helaas was het niet gelukt om ook de twee zussen van Bruce Millar over te halen om met hen mee te gaan. Op 22 september, de 67e bevrijdingsdag van Mierlo-Hout, genoot de 89-jarige Martial met volle teugen van alle rondleidingen in Mierlo-Hout en Mierlo. Hij luisterde aandachtig naar de uitleg die hij kreeg van de vele enthousiaste gidsen om hem heen. Aansluitend volgde de onthulling van het monument. Die eer was toegekend aan Martial Rose en Dianne Hermans (2014 †), de dochter van Francien Hermans-Coolen (2010 †).
Tweede bezoek
Drie jaar later, in 2014, vierde Mierlo-Hout 70 jaar vrijheid. Martial Rose was inmiddels 92 jaar oud. Maar zijn hoge leeftijd weerhield hem er niet van om voor de tweede maal naar zijn vrienden in Mierlo-Hout af te reizen. Dit keer was Martial in gezelschap van zijn dochter Jenny. En ook zijn neef David was er weer bij, samen met zijn vriendin Mary Rolp. Sue Best was in gezelschap van haar jongere zus Sally Bridgstock en haar man Neil Bridgstock.
Op 23 september, daags na de bevrijdingsfestiviteiten in Mierlo-Hout, bracht ik (Mario Coolen, red.) onze gasten naar Eindhoven Airport waar we van elkaar afscheid moesten nemen. “Goodbyes are always hard.” Vooral Martial had het moeilijk in de vertrekhal. Hij was zichtbaar ‘upset’, alsof hij wist dat zijn allerlaatste bezoek aan zijn Nederlandse vrienden ten einde was gekomen. Martial Rose overleed na een kort ziekbed op 31 januari 2021 in zijn woonplaats Dereham. Hij is 98 jaar geworden. De stichting HMMH onderhoudt nog altijd het contact met de nabestaanden in Engeland. Ook Jenny, de dochter van Martial in Californië (USA) ontvangt onze nieuwsbrief. Martial Rose werd geboren in op 9 augustus 1922 te Londen en trouwde met Heather Millar, de zus van 2e luitenant John Bruce Millar. Gedurende de 2e W.O. vervulde hij zijn taak als brandweerman. Hij was hulpverlener tijdens het V1-offensief, waarbij ruim 6000 Londenaren werden gedood en 17.000 inwoners gewond raakten.
Column door Alex Sievers
“Ik ben de jongste bewoner in Savant Alphonsus”, vertelt Jolande van de Laar me. “In een vorig woonzorgcentrum waar ik woonde, had ik helemaal geen privacy.
Ja, ik had een slaapkamer en een douche, maar voor alle andere dingen was ik aangewezen op de gemeenschappelijke ruimte. Nu hou ik er zeker van om dingen met andere mensen te doen, maar ik vind het ook erg belangrijk om mijn eigen ding te kunnen doen. Hier kan dat gelukkig.”
Ik praat met Jolande en met Tessa van Tongeren, kwaliteitsverpleegkundige bij Savant Zorg en van de zorginhoud betrokken bij alle teams binnen Alphonsus. Het valt me op hoe gedreven beide dames zijn waar het gaat om de wereld van de zorg. En met name dat ze, alhoewel schijnbaar vanuit een andere positie, toch hetzelfde
perspectief delen.
“Ik kijk naar de bewoners vanuit het gevoel dat ik hier ook zelf zou wonen,” zegt Tessa. “Met onze teams willen we de bewoners op een goede manier oud laten worden, passend bij hoe ze zelf in het leven staan. Ik zie mezelf hier letterlijk staan en vertaal dat direct naar een houding om zo goed mogelijk in te kunnen spelen op de wensen van de bewoners en de eigenaardigheden die zij ook hebben. Net als iedereen.”
Niets stoffigs
Tessa vervolgt: “Ik vind de wereld van de ouderenzorg een erg aantrekkelijk werkveld, ook al wordt het vaak als stoffig weggezet. We werken vanuit een visie van positieve gezondheid en kijken naar wat mensen wél kunnen en wat mensen echt belangrijk vinden. Het is toch geweldig om te ervaren dat de bewoners in Alphonsus echt gelukkiger worden als wij als zorgverlener ze eigenaar laten zijn van hun eigen zorgproces. Vroeger waren we als zorgprofessional vooral gewend om aan cliënten onze eigen waarden en normen op te leggen. Nu leggen we de verantwoordelijkheid veel meer terug om samen te werken aan de kwaliteit van zorg en welzijn.”
“Weet je,” vult Jolande aan, “ik ben niet de hele dag bezig met mijn beperkingen. Juist niet. Ik vind ongelooflijk veel dingen leuk en belangrijk. Het is fijn dat ik niet zo strak in een ritme hoef dat bepaald wordt door de zorg. Dat geeft mij de vrijheid in mijn rolstoel zelfstandig op pad te gaan. Lekker een paar keer per week buurten met kennissen en familie. En ook erg fijn dat ik niet elke dag stipt om zeven uur ’s ochtends iemand over de vloer heb om me te willen helpen. Die flexibiliteit is een groot goed.”
Aandachtspunten
Zijn er zaken waar we, nu we met Dorpsplein Mierlo-Hout werken aan een nieuwe omgeving, rekening mee moeten houden vraag ik Jolande en Tessa. Allebei komen ze met een zelfde antwoord. “In de avond is er niet veel te doen in Alphonsus. Daarover moeten we ook nadenken. Nu wordt er ’s avonds eigenlijk alleen door de kaartclub gebruik gemaakt van het grand café in Alphonsus. Voor de rest is er nauwelijks actie, laat staan interactie.” Het laatste woord in ons gesprek is voor Tessa: “En als je dan toch aan een nieuwe leefomgeving werkt, maak er dan ook een duurzame omgeving van. Ik vind het erg belangrijk dat we bewuster omgaan met ons milieu, met afval, met energie. Ik wil ook heel graag mensen hierover vertellen, over hoe we beter moeten omgaan met gebruik van plastic, over hoe we beter groente uit onze eigen omgeving kunnen halen. Dat moet allemaal makkelijk te doen zijn. En de verwarming staat vaak wel erg hoog. Dat blijft moeilijk.”
Ideeën en suggesties
Hebt u zelf ideeën hoe we nog beter welzijn en zorg kunnen leveren in het hart van Mierlo-Hout? Daar zijn we heel benieuwd naar! Deel uw mening via de redactie van Ons Mierlo-Hout of via alex@dorpspleinmierlohout.nl. Volg ons project op www.dorpspleinmierlohout.nl en Facebook.
Uitvaartzorg Van de Kerkhof moet verhuizen. Hun huidige locatie in de kapel van het woonzorgcentrum Alphonsus wordt opgeknapt en daardoor moesten ze, sneller dan verwacht, op zoek naar een nieuwe locatie. In overleg met de projectontwikkelaar is de voormalige Rabobank in beeld gekomen en na goed overleg met de eigenaar en met toestemming van de gemeente hebben zij besloten daar hun intrek te nemen.
Door: Wendy Lodewijk
Edwin en zijn zoon Luuk van de Kerkhof hebben al uitgedacht hoe het eruit moet komen te zien. Edwin vertelt: “We creëren een mooie, afgesloten ruimte waar de overledene opgebaard wordt en alwaar de naasten afscheid kunnen nemen in alle rust en privacy. Aan de andere kant van de scheidingswand maken we een huiselijk, intiem en prettig zaaltje waar kleinschalige afscheidsdiensten georganiseerd kunnen worden. Door corona zien we dat afscheidsdiensten vaak in kleine(re) setting gehouden worden, maar wij denken dat de behoefte aan een kleinschalig afscheid blijft. Die intimiteit stellen mensen op prijs.” Luuk vult hem aan: “Die huiselijkheid staat bij ons hoog in het vaandel. Afscheid nemen doet een ieder op zijn of haar eigen manier en dan is het belangrijk dat de ruimte waarin je dat doet, warmte en persoonlijke aandacht uitstraalt. Daar doen wij onze uiterste best voor.”
Rond de komst van het uitvaartcentrum ontstond helaas onrust onder de omwonenden. “Wij begrijpen heel goed dat de bewoners van de buurt in eerste instantie schrokken. Het is iets waar je liever niet te veel van meekrijgt. We vinden het heel spijtig dat mensen zich er zo vervelend bij voelen. Desondanks hoort een overlijden nu eenmaal wel bij het leven. Er zijn genoeg overledenen die thuis opgebaard liggen, dus ook gewoon in de directe omgeving, alleen omdat je daar geen weet van hebt, deert het niet.” Misschien is het ook een kwestie van relativeren. Anderzijds doet de familie Van de Kerkhof er alles aan om de omgeving zo min mogelijk last te laten ervaren. Discretie is troef. “We hebben een speciale achteringang gemaakt. We gaan echt niet voor op het plein de overledene verplaatsen. We zorgen ervoor dat het uit het zicht gebeurt. De draaideur aan de voorkant dient alleen voor bezoekers aan ons uitvaartcentrum.” Ook over de parkeerdruk is nagedacht. “Het is goed om je te realiseren dat hier niet elke dag 10 overledenen binnengebracht worden. Een enkele keer zal het wat drukker zijn, maar over het algemeen is het maar mondjesmaat. Daarnaast zijn onze bijeenkomsten per definitie kleinschalig, waarvan een deel van de bezoekers ook nog te voet of met de fiets komt. Want dat is ook de reden waarom we voor deze locatie hebben gekozen: we willen dicht bij de Mierlo-Houtenaren blijven, de mogelijkheid bieden een afscheid in eigen ‘dorp’ te regelen. Wij willen aan álle wensen voldoen voor een waardig en waardevol afscheid.”
Ten slotte benadrukken Edwin en Luuk dat zij altijd open staan voor het beantwoorden van vragen. “We willen graag de zorgen wegnemen. Een ieder die behoefte heeft aan een gesprek, is welkom om bij ons binnen te lopen.”
Geboren en getogen op ’t Hout en nu woonachtig op de grens van Mierlo-Hout en Brandevoort: Richard Rooijakkers. Richard is hier op zijn plek. “Ik ben middenin het ‘dorp’ geboren: aan de Hoofdstraat. Nu woon ik inmiddels elders op ‘t Hout, maar nog steeds ben ik binnen twee minuten op mijn werk of op het voetbalveld. Dat is heerlijk! En mijn vrienden komen tevens hier vandaan, dus ook het sociale leven begint hier”, legt Richard met een brede lach uit.
Door: Wendy Lodewijk
“Het is echt ons kent ons en dat vind ik fijn. Het zorgt voor een prettige binding met Mierlo-Hout.” Richard werkt bij Adriaan van den Heuvel makelaars en adviseurs, als vastgoedadviseur voor bedrijfsmatig vastgoed. Dit doet hij al meer dan twee jaar met veel plezier. “Mijn werk is ontzettend divers. Ik kom overal en nergens, ontmoet allerlei ondernemers en geen één dag is hetzelfde. Ik vind het onwijs interessante materie, maar ik geniet toch het meest van het contact met mensen en om hen te helpen in hun zoektocht. Het geeft me echt voldoening.” Als Richard vervolgens aan mij vraagt hoe het bevalt op de Mierloseweg, vertelt hij dat hij onze directeur Ad Klaasen heeft geholpen een goed alternatief te vinden voor de voormalige locatie aan de Steenovenweg. “Dat hebben jullie goed geregeld, het is een fijne plek daar”, is mijn antwoord. Mooi hoe klein het wereldje kan zijn. Richard is zichtbaar tevreden dat de nieuwe locatie goed bevalt. “Daar draait het toch om, een fijne werkplek is het halve werk.”
Toch is Richard niet alleen een bekend gezicht binnen de makelaardij. Hij heeft op de tennisbaan van het Carolus gewerkt en gespeeld, maar het bekendst is hij misschien wel van het voetbal. Samen met zijn broertje Jeroen speelt hij in de selectie van RKSV Mierlo-Hout. En daar is hij trots op. “Het is een ontzettende fijne club om bij te spelen. Het is een leuke groep met enthousiaste mensen, we hebben een goede groep en we hopen zelfs te kunnen promoveren naar de eerste klasse. We werken daar keihard voor, want dat is nog niet eerder gebeurd in de geschiedenis van Mierlo-Hout!”, zegt hij met passie.
De linksbuiten voelt zich thuis bij RKSV. “Ik ben op mijn 17e als A-junior bij de selectie gekomen en nog steeds speel ik er met veel plezier. Dat mijn broertje ook in de selectie zit, maakt het natuurlijk nog leuker.” Richard straalt als hij over ‘zijn’ club vertelt.
In de allereerste uitgave van Weekkrant De Loop Helmond op 1 november 2003 stond een artikel over de markthal. Deze moest op dat moment nog gebouwd worden en zou in december 2003 opgeleverd worden. Op het moment van schrijven was de plaats waar de markthal inmiddels ruim 17 jaar staat (De Plaetse), nog een grote zandvlakte. Nu is het bouwwerk niet meer weg te denken uit Brandevoort.
De markthal, ook wel Victoriaanse hal genoemd, is een gietijzeren multifunctionele overkapping, waaronder diverse evenementen, alsook markten, plaatsvinden. De biologische markt bijvoorbeeld. In het artikel uit 2003 werd ook al gesproken over de Dickensnight. Nu, in tijden van corona, zijn evenementen even niet mogelijk. Markten kunnen onder bepaalde voorwaarden wel doorgaan. Op het moment dat de markthal ‘leeg’ staat, en dus niet gebruikt wordt voor markt of evenement, zijn er toch vaak mensen te vinden. Een personal trainer die een training geeft, meiden die bijkletsen of een gezin dat schuilt voor de regen. Een dergelijke markthal kom je elders in Nederland niet vaak tegen. Het is een eyecatcher door onder andere de bouwstijl met vele versieringen en is geliefd bij vele (sfeer)fotografen.
In deze nieuwe rubriek heten we bewoners van Brandevoort letterlijk welkom. We gaan op de koffie bij nieuwbakken Brandevoorters en vragen hen naar waarom ze voor Brandevoort gekozen hebben en hoe deze wijk hen bevalt. Voor deze eerste aflevering gingen we op de thee bij Faim en Kafjeh Yousufzai en hun twee kinderen.
Door: Wendy Lodewijk
We worden warm onthaald. Wanneer we eenmaal zitten en het theewater op staat, wordt ondertussen de salontafel vol met lekkers gezet. Gastvrijheid en vriendelijkheid is bij dit gezin een groot goed. Begin januari zijn ze hier komen wonen. De 7 jaar hiervoor woonden zij al wel in Helmond, maar dan in het centrum. Daarvoor hebben zij in Eindhoven gewoond en verschillende familieleden wonen daar nu nog. Op een gegeven moment waren zij op zoek naar een andere woning en Brandevoort was ergens al een beetje bekend terrein voor ze: als zij familie in Eindhoven op gingen zoeken, kwamen ze er al langs of doorheen. Het uiterlijk van de wijk en de woningen sprak hen vanaf het begin al aan. Op de vraag hoe het wonen in Brandevoort bevalt, wordt er unaniem geantwoord: “Goed!” Kafjeh legt uit: “Het is hier een heel fijn plek. We vinden hier de rust en kalmte die er in het centrum eigenlijk niet was. We wonen niet aan een doorgaande weg, maar echt in een wijk. Dat betekent dat hier alleen bestemmingsverkeer rijdt en dat is echt prettig. En, niet onbelangrijk: we hebben leuke buren!”
Faim vult aan: “Een straat met eigenlijk maar 4 huizen geeft inderdaad veel rust. Ook ’s nachts is dat prettig, we kunnen nu letterlijk rustig slapen. We wonen als het ware in een dorp in de stad. Daarnaast vinden we het een mooie wijk en er zijn hier genoeg verenigingen waar wij of onze kinderen zich kunnen aansluiten. Daarnaast is de aansluiting met Eindhoven zowel voor de auto als de trein erg goed. Dat is fijn voor ons, als we naar familie gaan, maar zeker ook voor onze kinderen als zij later gaan studeren.” Zoon Elham (13) is ook erg enthousiast over Brandevoort: “Als ik de voordeur uit stap, voelt het als een paradijs om mij heen! Ik vind het echt een prachtige wijk en voel me al helemaal thuis. Ik heb zelfs al nieuwe vrienden gemaakt!” Dochter Sahar (11) beaamt dit: “Ik heb vanuit school al kennis mogen maken met Brandevoort. Ook ik vind het een mooie wijk met leuke mensen. Ze zijn hier vrolijk en vriendelijk.” Beide kinderen geven aan dat ze geen problemen hebben ondervonden bij het wisselen van school en dat ze zich nu alweer op hun plek voelen. Ze zijn enthousiast en bekijken alles van de positieve kant.
Uit een vraag over wat het gezin in het dagelijks leven doet, blijkt dat ze allemaal bezige bijtjes zijn. Sahar zit in groep 7 van OBS Brandevoort. In haar vrije tijd vindt ze het ontzettend leuk om te dansen. “Ik krijg er energie van en ik ben tegelijkertijd ook in beweging. Dansen is iets dat echt bij mij past.” Elham zit in de brugklas van de havo van het Carolus Borromeus College. Hij is in zijn vrije tijd voornamelijk bezig met sport.
“Ik heb al van alles gedaan, van zwemmen tot kickboksen. Nu heb ik zin om te gaan voetballen.” Kafjeh werkt bij Stichting Woonpartners als medewerker crediteurenadministratie, iets wat ze met veel enthousiasme doet. Het werk van haar man is iets lastiger uit te leggen. Hij werkt bij een onderneming waar ze van glasvezel speciale doeken maken, die onder andere als bekleding in vloeistoftanks (bijvoorbeeld brandstoffen) dienen. Het is een dochterbedrijf van een Amerikaanse firma en Faim heeft hier diverse taken, waaronder de eindcontrole. Naast deze fulltime baan, heeft hij ook nog een eigen taxibedrijf: Taxi4U Helmond. De opdrachten voor zijn taxiritten krijgt hij via Uber.
Aan alle kanten is te merken dat dit gezin helemaal op hun plek is in Brandevoort. Zij hebben hun geluk gevonden en zien hun toekomst rooskleurig tegemoet. Wij wensen Faim, Kafjeh, Elham en Sahar heel veel woonplezier en geluk in Brandevoort!
Ben jij ook net in Brandevoort komen wonen en vind je het leuk om te vertellen over wat Brandevoort zo leuk maakt en/of hoe je hier terecht bent gekomen? Stuur dan een mail naar redactie@onsbrandevoort.com en vertel ons jouw verhaal!
Bij Hans Deelen kun je al bijna 25 jaar terecht voor de lekkerste aardappelen, groente en fruit en de smakelijkste, vers in eigen keuken bereide soepen, salades en andere gerechten. Sinds kort vind je er ook een mooi assortiment aan kwaliteitskazen.
Hans begon in 1998 als zelfstandige in de groente en fruit. In 2020 heeft hij de winkel van Canters aan de Hoofdstraat overgenomen. Zijn winkel is gevuld met dagelijks vers aangeleverde producten. Seizoensproducten komen rechtstreeks van de tuinder, de rest wordt kraakvers door de groothandel gebracht. Buiten verse aardappelen, groenten en fruit, vind je er een uitgebreid assortiment aan kant-en-klare maaltijden: soepen, salades en andere volledige, complete maaltijden. Daarnaast kun je bij Deelen terecht voor gemak in de keuken: met panklare groenten, wraps, broodjes enzovoort, bespaar je jezelf een hoop moeite en tijd en zet je toch iets lekkers, vers bereid op tafel. Alle gerechten wordt bereid in eigen keuken, om smaak en versheid te garanderen. Sinds begin maart is het aanbod in de winkel van Deelen aangevuld met diverse lekkere, smaakvolle kazen.
Deelen zit gevestigd aan de Hoofdstraat 144 en is alle werkdagen geopend van 08.00 uur tot 18.00 uur. Op zaterdag kun je terecht tussen 08.00 uur en 17.00 uur. Je bent van harte welkom voor je dagelijks verse boodschappen! Wil je graag op de hoogte blijven van alle nieuws en acties van Hans Deelen? Volg dan zijn Facebookpagina: www.facebook.com/dagelijksvers. Tot ziens!
We gebruiken onder andere analytische cookies om ons websiteverkeer geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen.
Meer informatie over de verwerkte gegevens kunt u lezen in onze privacystatement.
[X] Ik ga akkoord met bovengenoemde privacy verklaring